Bu yazıyı gördüğümde çok şaşırdım, beni çok iyi ifade ettiğini düşündüm, oysa neden şaşırmıştım ki, biz insanlar benzer duygular yaşıyoruz ve bu nedenle sanatla besleniyor bize hitap edenleri buluyoruz... Yazıyı bir de cevirelim... https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=801328270003011&substory_index=0&id=252006304935213
Hayatımın 33. bininci kilometresinde yaşantımı bakıma almaya başladım. Bence bu bakım için ne geç oldu, ne de erken, tam zamanıydı. İlk önce kendimi tanımakla başladım işe, sınırlarımı öğrendim, eksiklerimi, artılarımı öğrendim verebileceklerimi ve alabileceklerimi bununla sınırlı tutmaya başladım. Sonra çevremi tanımaya çalışmakla devam ettim bakıma.
Benim için sen dünyanın en güzel varlığısın. Öyle güzelsin ki, kendimi daha önemli bulmamı sağlıyorsun. Öyle güzelsin ki sabırı öğrendim. İş hayatında sabır küpü ben özel hayatımda darmadağın bir insanken bana sabırlı olmayı öğrettin. Susmayı, durmayı, bencil olmamayı öğrendim sayende.
Oldum olası maneviyata daha yakın bir insandım. Küçüklüğümde malım kıymetliydi paylaşmayı bilirdim ama kıymetliydi. Yıllar geçtikçe o özelliğimi de yitirdim. Maddiyat ile bağlarımı tamamen koparma noktasına geldim. Buna engel olan tek şey renkli ve sevimli objelere, kıyafetlere duyduğum ilgi oldu. Şimdi ise çok farklı bir noktaya geldim. Güzel bir nokta. İnsanlığa tavsiye etmek istediğim bir nokta.
Çok kere izlediğim daha da izleyeceğim ve uzun süre sıkılmayacağım bir animasyon filmi: İnside out.
Bazılarımız daha fazla bazılarımız ise daha az yapsa da kendimizi koruma maskesi altında üzüntüden kaçınmaya geçiştirmeye programlıyız.